2005-03-07 21:38:58 >> Deneb - ci±g dalszy

Minelo kilka dni od kiedy Nadzieja powiedziala Hermionie o nowej broni Voldemorta, i o zagrozeniu Harry'ego. Hogwart byl teraz taki mroczny. Ja wraz z moja siostra myslelismy ze tylko my widzielismy znak. Chyba jednak mylilismy sie bo w zamku prawie wszyscy o tym mowili.
Dzisiaj po sniadaniu postanowilem pojsc do Harry'ego. Troche mi bylo glupio, bo normalnie w ogole z nim nie gadam. No ale odwazylem sie w koncu do niego podejsc. Gadal wlasnie z Ron'em i Hermiona.
-Eeee... - zaczalem niepewnie -...Harry eee... czy mozemy pogadac...?
-Jasne... - odpowiedzial
-Ale... eee... Na osobnosci... - w tym momencie spuscilem wzrok, bo przyjaciele Potter'a byli teraz wpatrzeni we mnie... Jednak nie potrzebnie sie martwilem bo Hermiona zaraz powiedziala
-No to wy sobie gadajcie, a my z Ron'em juz pojdziemy... Mamy cos do zalatwienia...
Widzialem juz tylko jak znikaja za rogiem.
-A wiec o co chodzi? - zaczal Harry - Czy chciales mi cos wiecej powiedziec na temat tego znaku?
-Tak nie do konca...
-Wydawalo mi sie ze Hermiona z Nadzieja powiedzialy juz wszystko...
-No tak... Chcialem Ci tylko zapytac co zamierzasz zrobic... Bo wiesz... W Hogwarcie atmosfera jest coraz bardziej napieta...
-Sluchaj Mav... Ja nie potrafie tego tak szybko rozwiazac... Zazwyczaj dopiero po pewnym czasie udaje nam sie wszystkiemu zapobiec... Jezeli jednak znasz jakis sposob ktory pomoze nam w tym i to szybko, po prostu powiedz i na pomoz...
-Wszystko w swoim czasie... Wszystko w swoim czasie... - odpowiedzialem tylko i udalem sie na lekcje.
DO konca dnia zastanawiales sie czy w jakis sposob im nie pomoc, ale bylo to bardzo ryzykowne... Gdybym sie do tego zabral Nadzieja zaraz chciala by sie w to wł±czyć...
Oczywiscie musialem o tym myslec na lekcjach przez co odjeto mi okolo 15 punktow, ale jakos sie tym nie przejalem.

***

W nocy dlugo nie moglem spac. Nie wiedziec dlaczego... Snila mi sie moja matka i przypominaly sceny z przeszlosci. Po jakiejs godzinie meczarni, wstalem, podszedlem do okna i usiadlem na parapecie... Wpatrywalem sie w niebo zupelnie puste... Nie bylo widac na nim ani jednej gwiazdy... Nagle cos mnie strasznie oslepilo... Nie... To nie mogla byc prawda! Zastyglem z przerazenia. Uslyszalem szmery spoza scian. Strasznie duzo osob sie obudzilo i wszyscy oni byli wpatrzeli w Deneb ktory znowu mozna bylo ujrzec na niebie...

C.D.N.
by Marvolo
skomentuj (2)




2005-02-20 15:11:50 >> Deneb - nowa broń Voldemorta.

Pod złot± pierzynk± spało sobie smacznie Gryfońskie ‘’dziecię’’. Nazywała się Nadzieja Black. Białowłosa z Gryffindoru. Dziewczyna o twardym charakterze.
Była sobota.
Na błoniach było biało, a jezioro było zamarznięte i l¶niło jak tafla stalowa.
Przez zamkowe okna można było zobaczyć Hagrida jak odgarnia ¶nieg , koło Zakazanego Lasu.
Nadzieja otworzyła oczęta i z niechęci± wstała. Ubrała się, po czym poszła do łazienki zrobić porann± toaletę.


Poszła do Wielkiej Sali na ¶niadanie.
Usiadła przy stole Gryfonów, nakładaj±c sobie ziemniaki i kurczak.
Rozkoszowała się tymi pysznymi potrawami gdy do sali wpadł niczym burza Marvolo.
Nadzieja popatrzyła się na niego z obrzydzeniem czuj±c , że robi się w żoł±dku niedobrze.
- Co się tak gapisz? – warkn±ł i sam usiadł do stołu podsuwaj±c sobie pod nos wszystkie półmiski jakie były w jego zasięgu.
Białowłosa prychnęła z oburzenia. Nie wiedziała , że jej brat jest takim okropnym czubkiem na jakiego wygl±da. Najgorszy chłopak w Hogwarcie!
- Widziałe¶ wczoraj ten dziwny znak na niebie w kształcie gwiazdy? – szepnęłam.
- Mówisz, o znaku Deneb? – ¶ciszył głos do szeptu.
- Tak. Nie wiedziałam , że jeste¶, aż taki tępy... Posłuchaj nikomu nie możesz mówić o tym znaku. Ministerstwo Magii boi się, że Voldemort powróci z t± now± broni±. Kapujesz? Knot obawia się tego.
- My¶lałem , że Knot to spoko go¶ć – stwierdził brat. – Myliłem się.
- ¬le my¶lisz – powiedziałam. – Wiesz... musimy o tym powiedzieć Harry’emu Potterowi, Hermionie Granger, Ronaldowi Weasley’owi.
- Po co? – zdziwił się.
- Voldemort chce zabić Harry’ego. A Deneb to nowa broń. – powiedziałam z strachem.
****

Marvolo już nic nie mówił do końca lunchu.
Pobiegła prosto do biblioteki czuj±c, że tam jest Hermiona.
Nie myliła się.
Hermiona siedziała samotnie czytaj±c ‘’Historię Hogwartu .
Podeszła do niej bliżej, czuj±c się niepewnie.
- Cze¶ć, mogę się przysi±¶ć? – zapytała, u¶miechaj±c się.
- Możesz. Proszę .
Usiadła.
Nie wiedziała jak zacz±ć rozmowę. Musiała się skupić i wszystko jej powiedzieć co się zdarzyło tamtego wieczora. Chodzi tu o życie Harry’ego...
Czuła jak żoł±dek dziwnie jej ‘’skacze’’. Denerwowała się.
- Przepraszam, że Ci przeszkadzam – zaczęła – Ale muszę Ci co¶ ważnego powiedzieć – ¶ciszyła ton głosu do szeptu – Chodzi o Harry’ego.
Hermiona popatrzyła się na ni± z otwartymi ustami. Nadzieja zauważyła dziwne błyski w orzechowych oczach Hermiony...
- Dobrze. Je¶li to ważne – powiedziała Hermiona obojętnym tonem.
- Ważne. Zacznę wszystko od pocz±tku co wiem...
Voldemort chce Harry’ego zabić. Co chyba zreszt± wiesz… Jego nowa broń jest Deneb. Nie wiadomo czym jest, albo kim. My¶lę, że to mógłby być ¦mierciożerca. Riddle często wysyłał swoich zwolenników by Ci zabili Harry’ego. Więc może być i tak teraz... – wytłumaczyła spokojnie jak najbardziej umiała.
Hermiona się tylko u¶miechnęła daj±c do zrozumienia, że wie o tym.
Razem z Hermion± Nadzieja poszła do dormitorium.

skomentuj (7)




2005-01-18 13:08:26 >> Troll w lochach.

Spokój.... i cisza. To tylko najbardziej pragnęłam w tej chwili. Jak dla mnie zapowiadał się normalny poniedziałek. Z rado¶ci± poszłam do Wielkiej Sali by zje¶ć spokojnie ¶niadanie. Weszłam do Wielkie Sali patrz±c , czy w pobliżu nie ma gdzie¶ mojego brata. Usiadłam przy stole Krukonów.
- Nadzieja – zaczęła Nicole – Widziała¶ gdzie¶ swojego brata? – spytała, nakładaj±c sobie na talerz porcję ziemniaków.
- Nie widziałam – odpowiedziałam obojętnym tonem.
Tym razem ja sobie nałożyłam na talerz parę kiełbasek, mał± porcję ziemniaków, no i na deser lody i czekolada.
- Uważaj bo będziesz gruba – za¶miała się Amanda. Była młodsza od nas. Czasami rozmawiali¶my wesoło na przerwach , albo podczas lunchu.
- Uf.... wreszcie koniec! – jękn±ł Marvolo wchodz±c do Wielkiej Sali cały uwalony błotem.
- A czym że¶, się tak zmęczył drogi bracie? – rzekłam szczerz±c zęby.
- Jak to czym?! – oburzył się – Quiditchem! – rykn±ł na cał± Salę. Wszyscy popatrzyli się nas jak na jaki¶ kretynów.
- Nicole zrób mi przysługę i powiedz , że mój brat nie jest największym idiot± – poprosiłam bl±dwłos± dziewczynę siedz±c± obok mnie.
- Brat usiadł koło nas . My¶lałam czy by go czasem mocno na opamiętanie nie waln±ć (?). Ten pomysł wydawał się nawet do¶ć fajny...
Po ¶niadaniu poszły¶my tradycyjnie na lekcje. Mam nadzieję , że te lekcje szybk± min±... Marvolo poszedł na lekcję zielarstwa, a my na wróżbiarstwo.

Siedziały¶my na krzesłach w sali profesor Trelawney. Czekały¶my na profesorkę. Weszła do klasy cała spocona i dziwnie dysz±c.
- Co się stało?! – krzyknęły przerażone Parvati i Lavender – wielbicielki wróżbiarstwa.
- Wszyscy wychodz± natychmiast z sali! Troll jest w lochach! – ogłosiła profesorka.
No i tak się stało. Krukoni i Gryfoni wyszli z sali. Razem z prefektami poszli do Pokoju Wspólnego .
- Ciekawe kto wypu¶cił trola... – powiedziała Nicole.
- Najpier elfy, teraz trole, niedługo wypuszcz± wilkołaka z Zakazanego Lasu! – dodała Amanda.
- Nie panikuj – powiedział spokojnie Marvolo jedz±c fasolkę wszystkich smaków. – Blee..! Szpinakowa! – jękn±ł z obrzydzeniem rzucaj±c pudełko. Już puste. – Chwała Bogu . Ostatnia to była. – dodał zadowolony.
- Phi – prychnęła Nicole ci±gle patrz±c na mojego głupiego brata .
- Co prychasz? – zapytał Marvolo wstaj±c i otrzepuj±c się z brudu.
- Nie Twój interes na co prycham .
- No i dobrze. Przynajmniej nie będziesz marudzić – u¶miechn±ł się.
- Bestia! – Nicole jak oparzona wyszła z PW.
Marvolo tylko mrukn±ł co¶ pod nosem, i poszedł do swojego dormitorium. Mój brat jest najgłupszym facetem jakiegokolwiek miałam. Żałuję , że mam w ogóle brata... :-)


skomentuj (2)




2004-12-31 11:26:44 >> Wracamy.

¦nieg. Wszędzie był... No może nie w zamku, ale na błoniach to tak. Teraz byli¶my na eliksirach , które były inne niż zwykle. A mianowicie mieli¶my zastępstwo! Snape'a gdzie¶ wywiało , albo miał jak±¶ bardzo ważn± misję.
Nowa pani profesor miała na imię Sophie. Sophie Terence. Była smukł±, dziwn± blondynk±. Była strasznie miła , co uczniom wcale nie przeszkadzało - wręcz przeciwnie . Ale tylko Hermiona Granger uważała , że ona jest dziwna. My¶li , że ona jest ¶mierciożerc± i tylko się podlizuje się dyrektorowi. Jak ona się bardzo myli...
Spojrzałam na ni±... patrzyła w¶ciekle na psorkę. W tej chwili odezwał się dzwonek....

Szybko pobiegłam do Pokoju Wspólnego Ravenclawu. Tam jest cisza i spokój...

***

W kominku wesoło trzaskał ogień, a ja siedziałam na kanapie koło Nicole. Miałam dziwne wrażenie , że przyjaciółka Ľle się czuje... Nagle co¶ dziwnego poczułam... Taki ostry ból...
Po jakim¶ czasie skierowałam się do naszego dormitorium maj±c nadzieję , że ból minie.

Nagle usłuszałam jaki¶ dziwny hałas , który mi się wcale nie podobał. Zobaczyłam przed sob± lataj±ce.. elfy? Wszyscy z Ravenclawu natychmiast przybyli zobaczyć to ''co¶''.
Elfy latały sobie wesoło i rozwalały cały Pokój Wspólny. Niektóre stworzonka były bardzo kolorowe... różowe, niebieskie , białe, czarne, i Bóg wie jeszcze jakie.
- Sk±d one s±? - zapytała Chang.
- Chyba kto¶ je wypu¶cił z klatki - stwierdziła Luna. Krukoni pokiwali głowami na znak , że Luna może mieć teraz rację. W tej chwili McGongall przybyła razem z profesorem Dumbledorem. Pare zaklęć rzucili na elfy , które natychmiast ''wyl±dowały'' w klatce.
- Idioci .. - mruknęłam wychodz±c z PW.

skomentuj (6)




2004-12-23 11:53:30 >> Ogłoszenie parafialne: Przerwa ¦wi±teczna.

Niestety mam zł± wiadomo¶ć , a dla niektórych może być to dobra. Z powodu braku czasu musimy zrobić mał± przerwę, chyba do ferii.. Przeżyjecie napewno bez nas i bez naszych wspaniałych notek...
Marvolo jest chory.. tak pozatym , zreszt± ja też się nie za dobrze czuję.
Tak więc ogłaszamy przerwę do feri! Wesołych Potterowych ¦wi±t! (;

~*~*~*~Życzy Marvolo i Nadzieja ~*~*~*~

skomentuj (4)




2004-11-24 18:48:12 >> Gwałt... czy tak musi być zawsze?

Z dedykacj± dla wszystkich , którzy komentuj±. Za wszystko... że jeste¶cie z nami... W trudnych chwilach i złych...
Dziękuję :*

******
Obudziłam się w swoim łóżku , jestem w dormitorium.
Nagle... serce mnie co¶ zabolało...
Prubóję wstać i robić swoje, i o dziwo chodĽ to jest rzadko¶ci±.. udaje sie.


******

Szłam na błonia tak spokojnie... Nagle co¶ w krzakach się poruszyło..
Przestraszyłam się. Podeszłam i ujrzałam... dziewczynę. Zgwałcon± dziewczynę.
Leżała cała we krwi, i ledwo co oddychała. Była to Gryfonka. Na moim roczniku.
Na ciele miała wszędzie siniaki, podarta bluza, spódnica cała we krwi. Gdzie tylko spojrzeć wszędzie krew. Podeszłam jeszcze bliżej. Może ona żyje?
Zaczęłam płakać. Nie wiedziałam dlaczego. Może nad losem tej biednej, dziewczyny?
Czym prędzej wezwałam pomoc - zanie¶li j± do Skrzydła Szpitalnego.
- Co jej jest proszę pani? - zapytałam z zatroskan± min±, jakbym obawiała się najgorszego.
- Dziewczyna ma małe szanse na przeżycie, ma wielkie rany na ciele, zreszt± sama zauważyła¶. Gdzie j± znalazła¶? - spytała pielęgniarka i zmarszczyła czoło.
- ... w krzakach.. Jak ona ma na imię? Kim jest?
- Anastazja Dambledore - odparła Pomponia, a mnie zatkało.
Córka dyrektora?! Niee... może wnuczka?.. spojrzałam ostatni raz na ni±.. Żal mi jej...
- Dowidzenia Anastazjo Dambledore, do zobaczenia - rzekłam po czym wyszłam.

********

Miałam mętlik w głowie. Nie wiem co zrobić. Dambledore dostanie szoku jak zobaczy tak swoj±... wnuczkę...
Weszłam do Pokoju Wspólnego Krukonów.
- Nadzieja co Ci jest? - zapytała mnie Destiny Croze , kiedy skierowałam się do dormitorium.
- Stała się straszna rzecz. - powiedziałam gdy przekroczyłam próg sypialni.
- To znaczy? - Destiny usiadła na łóżku koło mnie.
- Zgwałcono wnuczkę dyrektora.
- Coo?! Annę Dambledore?! Jak to możliwe?!
- Ty znasz j±?
- Pewnie! Ona jest bardzo miła! Kto by jej nie znał...
- A jak się uczy?
- Słabo.. ma same problemy.. szczególnie z zaklęć. Ja jej pomagam - powiedziała z dum±.
- Przynajmniej tyle.
- My¶lisz że ona przeżyje?
- ... tak....
Destiny nic więcej nie powiedziała.
Poszli¶my odwiedzić dziewczynę. Było dużo osób, szczególnie z Gryffindoru.
- To ona Cię uratowała - kto¶ powiedział, a towarzystwo spojrzało na mnie.
- ... dlaczego.. mi nie pozwoliła¶.. umrzeć?... dlaczego.. - jęczała Anna.
Byłam zaskoczona pytaniem Gryfonki. Dlaczego ona chce wła¶nie umrzeć? Czy jest , aż tak Ľle?
Większo¶ć Gryfonów również była zaskoczona. Okropno¶ć.
- Nikt nie zasługuje na ¶mierć. Naprawdę nikt. - u¶miechnęłam się do niej, ale ona nie.
Czułam że ona nie chce się u¶miechn±ć... Przykro mi. Skierowałam się do wyj¶cia..


*****

¦więta Bożego Narodzenia powoli się zbliżały. Anastazja zmarła. Dzi¶. Jutro odbędzie się jej pogrzeb... w głowie odbijały mi się jej słowa: ''... dlaczego.. mi nie pozwoliła¶.. umrzeć?... dlaczego..''... może ona przez ze mnie umarła? odeszła na tamten ¶wiat? Że nie pozwoliłam jej umrzeć w tych krzakach... powiedziała tylko jedno ostatnie słowo... ledwo, ale powiedziała...
Dziewczyna miała tylko siedemna¶cie lat... Ona nie miała szans na lepsze życie... nigdy nie miała... parę słuszałam bluzgi i obelgi w jej stronę... kiedy¶...
Żegnaj Anastazjo Dambledore... spoczywaj w spokoju...

Jak widzicie straszne rzeczy zdarzaj± się w naszym ¶wiecie, wielu ludzi przez to traci wiarę w siebie i nas. Czy nie mogło by być lepiej? Zastanówcie się za nim zrobicie komu¶ krzywdę... naprawdę...warto tak zrobić

~*~Nadzieja~*~
skomentuj (19)




2004-11-13 20:42:48 >> Walentynki...

Przez ostatni tydzien po pamietnych wydarzeniach lezalem w skrzydle szpitalnym. Niestety Nadzieja nadal nie odzyskiwala przytomnosci. Czesto siedzialem przy niej z nadzieja ze w koncu sie ocknie. W koncu, gdy pewnego, i ladnego wieczoru siedzialem kolo jej lozka i czytalem ksiazke, Nadzieja otworzyla oczy. Myslalem ze ja tam udusze(tak mocna ja przytulilem).
-Gdzie ja jestem? - spytala slabym glosem.
-W skrzydle szpitalnym...
-A co sie...
-Nic... Przestan juz zadawac pytania i nie probuj wstawac. Musisz teraz duzo odpoczywac...
-Oj Mav...Ty jak zwykle taki troskliwy... Powiedz mi... Ktory dzisiaj jest...
-12 Luty...
-CO?! LEZE TU JUZ 2 TYGODNIE????
-Mowilem, spokojnie! Stracilas przytomnosc... Jutro Pani Pomfrey powinna Cie wypuscic...
-Cale szczescie... Nie moge opuscic walentynkowego balu... A Ty co? Zaprosiles juz kogos?
-Nie... - pokiwalem przeczaco glowa...
-No to na co czekasz? Zapros jakas dziewczyne!
-Nie mam ochoty... jedyna z ktora chcialem isc juz z kims idzie...
-Em...
-CO?! Skad wiesz ze chcialem ja zaprosic?!
-Oj Mav... Niby jestesmy rodzenstwem, a ty mnie prawie w ogole nie znasz... Od poczatku wiedzialam ze Ci sie podoba...
-Ale skad wiedzialas!?
-Twoj wzrok wsyztsko mi powiedzial... Gdybys wiedzial jak na nia patrzysz... hihi...
-O ty malpo! - powiedzialem zartobliwie i cisn±łem w nia poduszka.
W koncu poszedlem na kolacje. Kurcze jak ona slicznie jadla... Nagle moje przemyslenia przerwal dyrektor ktory zastukal nozem w... wszyscy wiemy w co i cala sala zamilkla.
-Drodzy uczniowie! Jak wiecie juz za dwa dni walentynki i czeka nas bal. Kilkoro uczniow stwierdzilo ze w naszej szkole jest bardzo goraca i wszystkich ugodzila strzala Amora, dlatego wlasnie od dzisiaj przed wejsciem do Wielkiej Sali stoi urna gdzie mozecie wrzucac zaadresowane kartki, dla bliskich Wam osob. W Walentynki wszytskie kartki zostana rozdane sowia poczta. No a teraz mozecie dokonczyc swoj posilek... - no i dyrek oczywiscie usiadl...
To byla moja szansa - pomyslalem... Juz nawet odechcialo mi sie jesc. Od razu polecialem do mojego dormitorium. Wzialem kawalek pergaminu i pioro po czym zaczalem pisac...

Moze wiesz,

moze nie

lecz ja bardzo

Kocham Cię...


Jesli chcesz sie dowiedziec, kto jest Twoim cichym wielbicielem, badz w walentynki, zaraz po sniadaniu, na skraju zakazanego lasu...(obok chatki Hagrida)

Twoj cichyb wielbiciel...

Wiem ze to bylo dosc banalne, ale nie moglem wymyslic nic lepszego... Wsadzilem liscik do czerwonej koperty i napisalem Emma Felton...
Gdy wszyscy juz zasneli( a bylo to kolo 23.00) wymknalem sie z pokoju wspolnego Krukonow. Filcha nigdzie nie bylo wiec spokojnie wrzucilem kartke do pudla, stojacego przed Wielka Sala... Wrocilem do lozka bardzo podekscytowany... Syzbko zasnalem myslac o Em...

***
WALENTYNKI

Tak jak myslalem, Nadzieja zostala wczoraj wypuszczona ze skrzydla szpitalnego. Oczywiscie byla cala w skowronkach... Pewnie dlatego ze Harry zaprosil ja na ten bal... Ja nadal nie mialem z kim isc, mimo to bylem szczesliwy...
Po sniadaniu wybieglem na blonia...
Strasznie sie zestresowalem i w pewnym momencie chcialem sobie stamtad pojsc... Niestety nie zdarzylem bo nagle, niewiadomo skad wziela sie tam Em...
-Witaj Mav... Sliczna walentynka... - powiedziala do mnie i zarumienila sie lekko... I tak byla sliczna...
-Em... Juz wczesniej chcialem Ci powiedziec, ale... nie wiedzialem jak... - ona sie tylko usmiechnela...
-CHodz moze usiadziemy na schodkach domku Hagrida... Nie ma go teraz... Dekoruje sale...
Zrobilismy tak jak powiedziala... Nie wiedzialem co mam mowic.
-Eh... Em...
-Mav... nic nie mow... Wiem ze czujesz sie nieswojo...
-Dzieki Em...
-Posluchaj... Przykro mi ze musze Ci sprawidz zawod... Wiesz... ja mam Tom'a i go bardzo, ale to bardzo kocham...
-Wiem... Na bal pewnie tez idziesz z nim... -Em usmiechnela sie do mnie
-Chyba sie zdziwisz, bo Tom'a nie bedzie na balu... Dlatego nie bedzie mnie dzisiaj przez kilka godzin bo ide z nim do Hogsmeade... Pozniej niestety moj misiek musi jechac do domu... Jego mama zachorowala...
-Czyli... Em... - spojrzalem jej prosto w oczy - Czy zgodzisz sie towarzyszyc mi dzisiaj na balu?
-Z przyjemnoscia - odpowiedziala radosnie i cmoknela mnie w policzek... - A wracajac do poprzedniego tematu... Mozemy poprostu zostac przyjaciolmi...
-Jasne! - powiedzialem rozpromieniony.
-No a teraz - powklepala mnie po ramieniu i wstala - musze juz isc... Ide do Hogsmeade...
-Pa... Milej zabawy. Powiedzialem...
Siedzialem tam jeszcze chwile, po czym wrocilem do Hogwartu. Bylet szczesliwy jak nigdy.

***
Nastal wieczor... Wszyscy byli wystrojeni. Gdy ja sie przyszykowalem poszedlem po Em. Czekalem na nia przed wierza Gryffindoru. Wyszla slicznie ubrana w jedwabna, blekitna sukienke na ramiaczkach.
-Slicznie wygladasz. - powiedzialem, gdy podeszla do mnie.
-Dziekuje... - powiedziala i zarumienila sie. Wzialem ja pod reke i poszlismy do Wielkiej Sali. Bylo swietnie! Prawie caly czas z nia tanczylem... Kilka razy zatanczyla z Harry'm, Ron'em i jeszcze kilkoma chlopakami. W koncu wybila godizna dwunasta i dyrektor zarzadzil koniec imprezy... Odprowadzilem Em do Wierzy Gryffindoru...
-Swietnie sie bawilam... -pwoiedziala do mnie.
-Ja tez...
-I dzieki za szczerosc Mav... - powiedziala, po czym pocalowala mnie w policzek. Zaraz po tym zniknela, za obrazem Grubej Damy...
Ja wrocilem caly szczesliwy do pokoju wspolnego krukonow i przez pol nocy siedzialem przed kominkeim z Nadzieja i rozmawialismy o balu... Zasnalem na kanapie, gdzie bylo cieplutko... Nadzieja przykryla mnie kocem, po czym sama chyba poszla spac... W kazdym razie nigdy nie spalo mi sie lepiej...


By Marvolo...

skomentuj (24)